#نهج‌_البلاغه
▫️وَلاَ تَقُلْ مَا لاَ تَعْلَمُ وَإِنْ قَلَّ مَا تَعْلَمُ، وَلاَ تَقُلْ مَا لاَ تُحِبُّ أَنْ يُقَالَ لَکَ

🟠آنچه را که نمى دانى مگو اگر چه آنچه مى دانى اندک باشد و آنچه را دوست ندارى درباره تو بگويند، درباره ديگران مگو

📘#نامه_31
این کلام امیرالمؤمنین (ع) در واقع دو اصل اساسی و کلیدی برای «ادب گفتار» و «سلامت کلام» را بیان می‌کند:

بخش اول: وَلاَ تَقُلْ مَا لاَ تَعْلَمُ وَإِنْ قَلَّ مَا تَعْلَم

1. پرهیز از جهل و سخن بی‌اساس: انسان نباید بر اساس گمان، تخیل یا اطلاعات نادرست سخن بگوید. سخن گفتن بدون علم، منشأ بسیاری از گناهان مانند غیبت، تهمت، دروغ و فتنه‌انگیزی است.
2. ارزش‌گذاری بر علم و آگاهی: این جمله به ما می‌آموزد بهتر است انسان در حوزه‌ای که تخصص و آگاهی ندارد، سکوت کند. و از نظر متخصصان بهره مند شود .

3. تأکید بر راستگویی و امانتداری: وقتی انسان تنها به آنچه می‌داند (هرچند کم) پایبند باشد، راستگو و امانتدار می ماند همچنین این جمله دعوت به «کم‌گویی و گزیده‌گویی» می کند.

+ نوشته شده در  جمعه سی ام آبان ۱۴۰۴ساعت 22:50  توسط مائده احمدی  |